Μύρισε αλλαγή :D

Οι πιο δημιουργικές ιδέες τελικά γεννιούνται στις πιο νεκρές στιγμές! Λίγο πριν ο λήθαργος ποτίσει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα , μια ιδέα αστραπή ανατρέπει μέσα σε λίγες μόνο μέρες όλο το σκηνικό. Είμαι άνθρωπος της υπερβολής και το αποδεικνύω κάθε φορά και πιο έντονα ! Εξάλλου σαν την ένταση και την δράση ΔΕΝ ΕΧΕΙ !

Έτσι λοιπόν πέρασα την απέναντι όχθη σε καιρούς που οι πρίγκιπες έχουν πεθάνει και τα αστεία πάγωσαν για τα καλά.
Χμ, που ξέρεις όμως..ίσως μερικές ευκαιρίες να βρίσκονται στο ίδιο σημείο με τις λάσπες, την μιζέρια και την ματαιοδοξία. ( see Blood Diamond ).

Ευτυχώς έγραψα σε ένα χαρτί όλα τα συναισθήματα της στιγμής, σαν ενέχυρο ακόμα πιο σημαντικό απο αυτά τα συμβόλαια των τραπεζών . Είδα πολλές φορές να το κρατάω στα χέρια μου και να μου χαράζει δρόμους και να μου διαλύει σύννεφα...

Η στήριξη που δέχεσαι απο δικούς σου ανθρώπους την πιο κατάλληλη στιγμή , χωρίς καν να ομολογήσεις την ανάγκη και να το ζητήσεις , είναι κάτι παραπάνω απο ανεκτίμητη !
Είναι εκείνη την ώρα ο καθρέφτης της ψυχής σου... Ότι έδωσες το παίρνεις πίσω, επιβεβαιώνοντας τον κανόνα οτι έδω είναι ο παράδεισος και η κόλαση. Ζούμε ότι μας αξίζει ή και οτι διεκδικήσουμε...

Ο αγώνας σχεδόν δεν ξεκίνησε , αλλά στο μυαλό μου είναι ήδη τελειωμένος και το αποτέλεσμα μαγικό !
Είναι κομμάτι της ψυχής μου φτιαγμένο με πολύ γούστο και αγάπη :):):)

Μοναξιά...ελευθερίας !

Έχω αρχίσει να φθείρομαι με τα συνεχή παιχνίδια του μυαλού..Γίνομαι αυστηρή με τους ανθρώπους γύρω μου..Δεν ξέρω πόσοι θα μείνουν στο τέλος. Και πόσο αιματηρό θα είναι αυτό το τέλος..

Φέτος η ακολουθία λειτουργεί καταλυτικά μέσα μου. Λες και ψάχνω εχθρούς να επομιστούν τα λάθη μου, να έχουν εκείνοι το φταίξιμο. Με πνίγει η μοναξιά μου που τόσο πολύ έχω επιμείνει να σταθεί δίπλα μου. Τι απ όλα φταίει ? Ισως είναι αυτό που δεν έχουμε και θέλουμε για να γεμίσει τα κενά μας. Ίσως είναι αυτό που ήδη έχουμε και το θεωρούμε πια μεγάλη συνήθεια και έχει χάσει την λαμπρή του εικόνα..
Οι παρέες που επιλέγεις έχουν μεγάλη αξία γιατι απο αυτές αργά ή γρήγορα θα επηρεαστείς. Άλλοτε θα σε γεμίζουν χαρά και στιγμές αγάπης και άλλοτε θα θυμίζουν την απώλεια και την λύπη σου. Όλα εξαρτώνται απο το τι εσύ θα επιλέξεις να δεις ή να κάνεις..

Και έρχονται εκείνες οι φριχτές στιγμές αλήθειας να σου επιβεβαιώνουν τον κανόνα..
Κανένας και τίποτα δεν θα νοιαστεί για σένα περισσότερο από σένα..
Γιατί όσα περισσότερα δίνεις ακόμα περισσότερα θα απαιτούν απο σένα..
Γιατί το να μπεις στην μυστική συνωμοσία είναι εύκολο αλλά το κόστος των υπόλοιπων ημερών είναι αργός θάνατος..
Γιατί δεν υπάρχει το άλλο σου μισό όσο κι αν το αναζητάς, αυτό που μένει είναι να το αποδεχτείς και να ολοκληρώσεις την δική σου μισή τελειότητα..
Γιατί όταν η αυτοπεποίθηση έχει πέσει σε λήθαργο, ότι και να κάνεις θα σου μοιάζει τουλάχιστον τραγικό...
Το ψυχολογικό τέλμα έχει γεύση γνώριμη,παλιά αγαπημένη..
Ο χορός των σκιών σε μια τελετουργία γεμάτη λύπη,θυμό,μοναξιά,ερωτηματικά και απόγνωση !

Μήπως είναι και αυτός ένας απλός τρόπος να μετρήσεις τον εαυτό σου ? Μην ξεχνάς πως, δεν είχες αρκετά ''θέλω'' ώστε να κυνηγήσεις αυτή την ψευδαίσθηση ,μόνο λίγο εσωτερικό χρόνο να ποτίσει το μυαλό με ησυχία και περισυλλογή..

Καλή Ανάσταση ψυχών !

..What's next ?

Καθώς για ακόμα μια φορά, η μουσική γεμίζει τις σκέψεις και τους τέσσερις τοίχους, έρχονται ακατέργαστες οι μνήμες που κύκλωσαν μια σειρά στιγμών..

Δεν λέω, τρόμαξα κι εγώ με τον αριθμό εκτός ορίων αλλά πιο πολύ με προβλημάτισε το μέλλον αν συνεχιστεί χωρίς έλεγχο. Οπότε την ίδια στιγμή ο χαρακτηρισμός ''αφρός'' ήταν κάτι παραπάνω από απλή σύμπτωση..

Βέβαια, η εκδίκηση πονάει ακόμα πιο πολύ όταν σου συμβαίνει το ίδιο με αυτό που είχες προκαλέσει..Και ακόμα χειρότερα όταν ''τυχαία'' σου αποκαλύπτεται...

Με ότι ασχολείσαι αυτό θα μεγαλώνει.. Το είδα το μήνυμα, έφτιαξε το μυαλό σκηνικά.. γέμισε με περιέργεια και απορίες, αλλά ευτυχώς έζησε μόνο για εκείνη την στιγμή και μετά χάθηκε.Το παράτησα έτσι μισοφαγωμένο στον κάδο ανακύκλωσης!

Τα χρώματα που βλέπει η ψυχή είναι μια μοναδική εμπειρία κάθε φορά αλλά για πόσες φορές ακόμα πια ? Μου έκανε εντύπωση οτι δεν υπάρχουν χρώματα για κάθε σκηνοθέτη. Ίσως είναι αυτό που υποσυνείδητα έχει ανάγκη να δει κάποιος..Πάντως η ένωση γαλαξία σε 3D έκδοση παραμένει ένα συναρπαστικό παιχνίδι αισθήσεων !

Αρκεί ένα session να σε επαναφέρει στις πρώτες θέσεις ? Και τι είναι αυτή η μανία με τον μιμιτισμό ? Μια κακή αντιγραφή είναι πάντοτε αστεία αλλά αρχίζω να μην γελάω πια..Φυσικά και μπορείς να επιλέξεις να γίνεις offline αλλά αν είναι αυτό το μόνο που μπορείς να κάνεις τότε θα βγει και εκτός σύνδεσης η ίδια σου η ζωή με μαθηματική ακρίβεια...pathetic !

Φροντίζω να είναι τα όνειρα φιλόδοξα και μεγάλα αλλά δεν ήξερα πως είμαι τόσο κοντά στην πηγή. Όσο ο ενθουσιασμός είναι στα ύψη μπορούν να γεννηθούν και μεγάλες ιδέες ! Εξάλλου στην πορεία της ζωής βρίσκεις τι είναι αυτό που σου ταιριάζει.Έχει γεμίσει το σώμα μου με lyrics και παραισθήσεις..

Επιτέλους άρχισε ο χρόνος να μετράει καλοκαιρινά !

Κάνε ψυχή !

Πάλι εσύ ? Πάλι εδώ τριγυρνάς ? Θυμίζει ουτοπία αυτό το παραμύθι που με κόπο προσπαθώ να αποθηκεύσω στη μνήμη.. Εσύ δεν θα φύγεις ποτέ απο την συνήθεια μου..Θα γίνεις η δεύτερη ζωή μου, θα με αφοπλίζεις καθώς εισχωρείς στην σκέψη και στο κρεβάτι μου..'Οσο σε αφήνω να υπάρχεις, θα πεθαίνω στην αγκαλιά σου..

Ότι δεν μας νοιάζει γίνετε λέξεις, ότι μας πονάει κρύβεται.. Το ξέρω, αντιδρώ σαν εκείνα τα άπειρα χρόνια αλλά το ένστικτό μου είναι πολύ καθαρό απο την πρώτη επαφή σχεδόν κάθε φορά. Απορώ γιατι προσπαθώ να με πείσω για το αντίθετο.. Παίζω με την τρέλα και ψάχνω δικαιολογίες να κερδίσω λίγο χρόνο πριν εγκαταλείψω.

Μήπως πρέπει να αρχίσω να αναθεωρώ τις ''ιδανικές'' αυτές χημείες που αρχίζουν να βαραίνουν ? Ευτυχώς δεν επηρεάστηκα και άκουσα εκείνα τα remix που με κάνουν να χορεύω σε καταιγισμό τέτοιον που κάθε bit είναι και μια μεταφόρα σε χρόνο και σε τόπο γεμάτο χρώματα και φαντασία !

Πρέπει να λύσω ξανά τα σχοινιά της περιπλάνησης. Θέλω οι άνθρωποι να μου προκαλούν δέος ! Είναι ωραίες οι άγκυρες αλλά έχουν χρονικό περιορισμό αλλιώς σαπίζουν οι αντοχές.. Μυρίζει ελπίδα για συναίσθημα !

Looking For You !

Δεν μπορεί..θα το νιώσανε κι άλλοι...

Πόσο παραπάνω κακό μπορείς να κάνεις σε ένα σώμα νεκρό ?
Πόσο πιο βαθιά μπορείς να βάλεις ένα μαχαίρι σε μια ήδη ματωμένη καρδιά και ποιο το όφελος πια?
Σκότωσες οτι μπορούσες...Ρούφηξες όση ενέργεια είχα και τωρα τι ? Έρχεσαι να πάρεις και τα τελευταία κομμάτια ψυχής και αξιοπρέπειας...
Τόση απληστία πια που μπορείς να την χωρέσεις ?

Το απόλυτο μηδέν ξανά..Εκεί που το κοντερ κοντεύει να γράψει έστω και ένα χιλιόμετρο ανάσας, απρόσκλητα εμφανίζεσαι και το μηδενίζεις ξανά..Το απόλυτο τίποτα..

Αδιάφορο το βλέμα μου πια, προσπαθεί να επιβιώσει...Αδιάφορη η καρδιά μου πια προσπαθεί να συγκροτηθεί...Αδιάφορη η ψυχή σε ένα σώμα άδειο και πικραμένο...

ΒΟΥΒΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΩΝΙΑΣ...

Αντίο αγάπη μου ....

Ένας κύκλος κλείνει, όταν.. έχεις πει αυτά που τις νύχτες παραμιλούσες στο άδειο κρεβάτι, όταν...έχεις κάνει αυτά τα κρυφά και τα φανερά που η ψυχή σου λαχταρούσε, όταν...έχεις αφήσει τα συναισθήματα να πλημμυρίσουν την καρδιά σου,το μυαλό σου,τις στιγμές σου και την ζωή σου ... Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα που σημάνουν καμπάνες στα μέσα σου, το ξέρεις καλά .. ο χρόνος κυλάει πια αντίστροφα εναντίον σου ! Εσύ και οι αποφάσεις σου για μια ακόμα φορά ...

Θλίψη ! Αυτό περιβάλλει το σώμα μου και την καρδιά μου. Θλίψη, για έναν μάταιο αγώνα με αναγκαστικό τέλος. Μόνο που αυτή την φορά δεν μετράμε απλά ήττες, αλλά συντρίμμια ψυχής που στέκουν εκεί σκορπισμένα γεμάτα χώμα και αίμα .. Δεν τα καταμέτρησα, αλλα σίγουρα κάποια λείπουν...Είναι εκείνα που πήρες μαζί σου φεύγοντας..Σε εκείνο το ταξίδι που υποσχέθηκες να είναι το τελευταίο, χωρίς ανούσια πισωγυρίσματα...

Μηδένισε πάλι ο χρόνος... Πέτρωσε πάλι η καρδιά... Άδεια ψυχή σε ένα σώμα κούφιο.. Που έχω βάλει εκείνες τις μάσκες που μεταμορφώνουν το κοινωνικό προφιλ ? Πρέπει να τις βρω να γλυτώσω από την φυλακή των ερωτήσεων και της συμπόνοιας... Δεν χρειάζομαι τον οίκτο σας..Μπορώ να καταρρεύσω και χωρίς τα ψεύτικα λόγια σας...

...Θυμάμαι πόσο λυτρωτικά είναι τα δάκρυα ! Πόσο γαληνεύουν την ψυχή ... Έχουν περάσει χρόνια πια.. και έχω ξεχάσει εκείνο το κύμα πόνου που ελευθερώνεται ενώ μάχεσαι να πάρεις ανάσα...Κλαίει όμως η ψυχή και αυτό είναι σχεδόν αυτοκαταστροφικό...

Και έτσι, από κάπου πρέπει να ξεκινήσω..Αφαιρώ ό,τι είναι περιττό και ανώφελο.. προσθέτω αλκοόλ,τσιγάρα και μουσικές... πολλαπλασιάζω τις δυνάμεις μου-όσες δυνάμεις ποτέ είχα- και ξεκινάω ένα ακόμα ταξίδι στις θάλασσες του ονείρου..

Πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα!

End of...

'Όλα πια έχουν πάρει τον γνώριμο δρόμο τους.. Έξω έχει κρύο..Στα μαγαζιά γίνεται χαμός από την υπερκαταλωτική μανία..Τα σπίτια στολισμένα με δέντρα και πολύχρωμες μπάλες και φωτάκια στα μπαλκόνια και στους δρόμους ,κρατάνε μια πόλη ζωντανή, φωτισμένη και ξάγρυπνη! ...Τα Χριστούγεννα προ των πυλών !
Κι όλα αυτά για μια μέρα που θα έρθει γεμάτη κρασί και γιορτινά γεμάτα εδέσματα τραπέζια, και καλά ντυσίματα και διάθεση εορταστική. Τελικά ισχύει οτι η αναμονή δεν μπορεί να καλύψει την μια στιγμή. Διατηρεί όμως μια ανησυχία στο πνεύμα και στο σώμα ..

Πολλά πράγματα στην ζωή, έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις... Το έχω ακούσει, ίσως να μου έχει συμβεί κάποια στιγμή, αλλά τώρα το έζησα έντονα..Είμαι ανάμεσα σε μια αρρωστημένη συνήθεια που δεν λέει να τελειώσει και σε μια ελευθερία που τόσο πια έχω υμνήσει και έχω ''στερηθεί'' λόγω συναισθηματικού κολλήματος.. Κάτι πρέπει να γίνει..Κάτι πρέπει γρήγορα να σκεφτώ.. Κάτι πρέπει άμεσα να αποφασίσω...Και αυτό το νέο σκηνικό πόσο παρανοϊκά λειτουργεί μέσα μου..Ζητάω αυτό που μισώ ! Και ρισκάρω να χάσω αυτό που με τόσο μυστικό πάθος κράτησα ζωντανό...

Πάλι μπερδεμένη με αφήνει ακόμα ένας χρόνος ..Είναι καρμικό τελικά να μπλέκω πρόσωπα και καταστάσεις στις πιο άκυρες στιγμές..Είχα πει πως είχα ξεφύγει απο ουτοπίες και εθιμοτυπικά αλλά πάλι εκεί κατέληξα..Εκείνο το διαφορετικό τάχα πρωινό φορώντας την μάσκα του ευτυχισμένου σε μια ταινία που έχει ξαναπαιχτεί και εξακολουθώ να την βλέπω να εκτυλίσσεται εμπρός μου, ενώ έχω δηλώσει πολλάκις οτι το έργο είναι μάπα και η βάρκα μπάζει απο ΠΑΝΤΟΥ !!

Έλεος πια με τις αναρίθμητες ανασφάλειες που συνεχώς φράζουν το μυαλό και οδηγούν σε βήματα του παρελθόντος..Ίσως τελικά να χρειάζομαι περισσότερο χρόνο να μπορέσω να βάλω μια τάξη στα ανάκατα πια συναισθήματά μου...

Ωστόσο η ελπίδα παθαίνει πάντα τελευταία κι εγώ δεν ξέρω που θα με βρει εκείνη η νύχτα...

Santa, can you hear me ?!?!?!??!