Ψυχούλα μου γιατι στεναχωριέσαι? Πάντα μόνη σου δεν ήσουν...?

...Κάτι είχα δει στα μάτια σου, την τελευταία φορα...μα με ξεγέλασε το ψεύτικο χαμόγελό σου! Πρόσεξα την άδεια σκέψη σου, βιάστηκα παλι να την μεταφράσω και να την δικαιολογήσω ξανά..μα το ζεστό φιλί σου απομάκρυνε κάθε μυστικά αρνητική σκέψη και αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά σου....για τελευταία φορά!

Ήμουν σίγουρη πως κάποια στιγμή θα γινόταν. Απλά δεν είχα προετοιμαστεί γι αυτό..Μα, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα ήμουν έτοιμη! Εξαπατούσα την συνείδηση μου όσο πιο καλά μπορούσα, να μην δω καθαρά, να μην νιώσω το κενό, να μην προδώσω την καλοβολεμένη μου ζωή, να μην παραδεχτώ τα επαναλαμβανόμενα λάθη μου..

Τωρα πια μένει να βρω έναν τρόπο να το αποδεχτώ και να το στριμώξω σε μια γωνία του μυαλού μου...να μην το ανακατέψω..να το θάψω..να πιστέψω κι εγώ πως ήταν ένα όνειρο που ευτυχώς(?) τελείωσε! Πρέπει να βρώ τρόπο να διαγράψω τις στιγμές, να μην νιώθω...ΜΠΟΡΩ???

Ήρθες ακριβώς εκείνη την στιγμή που η ζωή μου είχε γεμίσει αγωνία...Θυμάμαι πολύ καλά πως είχε γεμίσει η ψυχή...
Άραγε μήπως πρέπει να αδειάσεις κάποια στιγμη για να αισθανθείς πραγματιικά την λύτρωση στην καρδιά ;;;;

-Φοβάμαι.Φοβάμαι πολύ!
-Ολοι οι ανθρωποι νιώθουν φόβο..Φυλάξου μη σε πιάσει πανικός..
-Εσενα δεν σε πιάνει ποτέ?
-Καμια φορά ναι..
-Και τι κανεις?
-Πατάω γκάζι.Φεύγω! Κοίτα,όλα τα κακά σε βρίσκουν όταν στέκεσαι.Όταν αποβλακώνεσαι και μετράς τον ίσκιο σου...
''Εν κινήσει'' δεν είσαι εύκολος στόχος.Κατάλαβες ?

Τα καράβια μου καίω !!

Κάθε νέα αρχή κρύβει μέσα της μια μαγεία..για ένα άγνωστο που ξετυλίγετε εμπρός σου, μια αγωνία..για το αν αυτά που θα έρθουν θα γίνουν όπως τα φαντάστηκες και μια ελπίδα πως αυτή είναι η ιδανική ευκαιρία να αποτινάξεις όλη την αρνητική ενέργεια που σε αγκάλιασε ύπουλα με ή χωρίς την άδεια σου..Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθετι νέο κρύβει μέσα του μια ΑΛΛΑΓΗ !

Συνήθως οι αλλαγές με τρομάζουν! Τούτη όμως που ήρθε τώρα,λειτουργεί σαν παυσίπονο για μια ψυχή κουρασμένη απο την μονοτονία και την εμπάθεια. Όταν δίνεις και δεν παίρνεις απλά αποσύρεσαι..και εγώ νιωθω σαν να τρέχω να ξεφύγω όσο πιο μακρυά μπορώ να μην ξαναζήσω αυτήν την υποκρισία...

Βρίσκομαι σε μια φάση υπερδιέγερσης! Το μυαλό μου έχει πάρει φωτιά και τα μάτια μου ακτινοβολούν ενέργεια..! Μοιάζουν τόσο πολύ αυτα που ονειρεύτηκα με αυτά που γίνονται στιγμές μου. Οι νέες εμπειρίες λειτουργούν στην ψυχή μου καταλυτικά! Και όταν τα φώτα σβήνουν και είμαι μόνη, δεν νιώθω πια αδύναμη..νιώθω οτι έχω γίνει λίγο καλύτερος άνθρωπος,λίγο καλύτερος φίλος, με λίγο καλύτερη καρδιά!

Όλη μου η ζωή είναι...στιγμές !

Και μόνο η παρουσία του χριστουγεννιάτικου δέντρου μέσα στο σπίτι..προκαλεί αναστάτωση ! Τόσες χιλιάδες σκέψεις και συναισθήματα λες και δεν έχεις ζήσει αυτή την ίδια στιγμη ξανά και ξανά...Κάθε φορά σχεδόν μοιραία αναμέσα στις σκέψεις αυτές τρυπώνει η ασθένεια που λέγεται...ΣΥΓΚΡΙΣΗ ! Και ναι..δεν μπορώ να το αποφύγω. Και ναι..ισως τελικά να με αναγκάζω να υποφέρω το μαρτύριο αυτό με τον ίδιο πάντα φόβο, πως περσυ τα κατάφερα καλύτερα...

Όπως και να έχει όμως, εσύ είσαι πάλι εδώ να κυριαρχείς στο μυαλό μου και εγώ να σε αναζητώ περισσότερο απο κάθε άλλη φορά! Σκληρό ναρκωτικό που ελέγχεις τις ανάγκες μου..Παλεύω με τα πρέπει και τα μη να ξορκίσω την γαλήνη στην ψυχή κάθε που κοιμάμαι την αγκαλιά σου..


Είναι στιγμές, που επιτρέφεις στο μυαλό μου
μεσα απ το χθες, να κυριεύεις το παρόν μου..
Χωρίς να φταίς γίνεσαι λάθος ολο δικό μου
και οι ενοχές που σ αγαπώ κάποιες στιγμές
χωρίς να φταις...

Είναι στιγμές, που η αλήθεια μοιάζει ψέμα
Είναι στιγμές, που δεν μπορώ χωρίς εσένα
Είναι στιγμές, που σε ζητώ απεγνωσμένα..

Είναι στιγμές, που η αλήθεια μοιάζει ψέμα
μέσα μου δες,ειμαι μισή χωρίς εσένα
Μνήμες παλιές, σ' αναζητούν απεγνωσμένα
Όλη μου η ζωή είναι στιγμές..!

Που να γείρω.....

Inner Thoughts...

Me and my loneliness..
I am alone..
Oh God...i'm lonely !?

Thank MY God..i'm lonely...

Ουράνιο τόξο ψυχής !

Όταν τα συναισθήματά μου γίνονται λέξεις..ολοκληρώνομαι!
Βιάζομαι να σου πω για όλα αυτά που ανακατεύονται μέσα μου..Ξέρω πως σε λίγο θα χαθώ στην σκέψη εκείνη που πέρασε αστραπιαία, έγινε χρόνια, πήρε μορφή και χρώμα και ξαφνικά ξαναγύρισε κουρασμένη στην αρχική της θέση κάνοντας με ακόμα να αναρωτιέμαι...
Πρόλαβα να το πω ή απλά το σκέφτηκα ??

Σκάω το πρώτο χαμόγελο και επιβεβαιώνεται η ρήση οτι το μυαλό πολλές φορές παίζει παιχνίδια μαγικά! Χτυπούν την πόρτα του μυαλού φωνές και μουσικές. Βγάζουν ήχο γλυκό και λησμονημένο..Κι όταν η μουσική γίνει ένα με το σώμα σου, τότε το ξέρεις καλα..το ταξίδι στο όνειρο μόλις ξεκίνησε! Πόσο κρατάει? Ποια η ομορφιά του? Ποιο συναίσθημα θα διαλέξεις για συντροφιά? Όλα εξαρτώνται απο την διάθεση σου να δεις ή την φαντασία ώστε να δημιουργήσεις δρόμους εκεί που όλα δείχνουν πως οδηγούν σε αδιέξοδο..

Κι όταν πέφτει βόμβα στα βάθη του μυαλού σου..κάτι μουρμουρίζεις, κάτι συνωμοτείς και κάτι καλωσορίζεις! Αυτό που περίμενες και ήρθε να σε βρει, να σε βουτήξει σε μια θάλασσα εκρήξεων και αισθήσεων! Φοράω τα αγαπημένα μου ρούχα, χορεύω σε μια άλλη διάσταση και ανοίγω διάπλατα τις πύλες της καρδιάς..

Τρέχω ή μένω ακίνητη? Σκαλώνει το μυαλό σε αυτά που πέρασαν και σε αυτά που προσμένεις να φανούν. Οι σκιές διαδέχονται η μια την άλλη δίχως να προλάβεις να τις καταγράψεις. Σε κοιτούν βαθιά στα μάτια, σου λένε τα κρυμμένα μυστικά τους και εξαφανίζονται. Δεν σε νοιάζει γιατι. Δεν ρωτάς. Περιμένεις εκεί σταθερά να βλέπεις το σύμπαν να στροβιλίζεται μπροστά σου..

Τρέχουν οι μνήμες μου βασανιστικά γρήγορα..Ονειρεύομαι δυνατά! Λατρεύω τις εμμονές μου..Σε κάνουν να υπάρχεις δίπλα μου! Σε βλέπω καθαρά, ακούω την ανάσα σου, ταξιδεύω στα μάτια σου..σε αγγίζω ξανά και πεθαίνω! Δεν έφυγες ποτέ. Πάντα εδώ θα γυρνάς..

Έμπνευση είναι η κορυφαία στιγμή της απόλυτης διαύγειας..Παραίσθηση είναι η κρυφή αλήθεια, ο μεγάλος πόθος και η ματωμένη αλήθεια!

Με ζαλίζει η απουσία σου και πονάει η άδεια μου αγκαλιά..
Η σύνδεση κόπηκε...

Μοναξιά μου ΟΛΑ !

...Στις συννεφιές του Σεπτεμβρίου συνηδητοποιώ οτι τέλειωσε ένα καλοκαίρι που πέρασε(?) και δεν ακούμπησε! Προσπαθώ να ανασύρω τις μαγικές καλοκαιρινές στιγμές αλλά δεν υπάρχουν. Κάτι θολές αναμνήσεις μιας άλλης εποχής μου θυμίζουν καταναγκαστικά έργα παρά θερινές απολαύσεις γεμάτες χρώματα και γαλήνη.

Τρομάζω στην σκέψη οτι θα έρθει εκείνο το πρωινό ξύπνημα που σου αλλάζει την ζωή, σε γεμιζει ερωτηματικά και σου φανερώνει την ουτοπία που το ονομάζεις ζωή ! Ή μήπως ήρθε και δεν το έχω καταλάβει πάλι ?

Περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό τον τελευταίο καιρό και δεν έχω ούτε την διάθεση ούτε την υπομονή να ασχοληθώ,να βρώ μια λύση, να ανασυνταχθώ..Έγινα ένα με το ρυάκι που παρασέρνει στο διάβα του φύλλα και πέτρες και αφήνομαι στην ορμή του και άλλοτε στην γαλήνη του.Δεν είμαι εγώ αυτή !

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της μεγάλης μου μελαγχολίας.. Έτσι και φέτος βρέθηκα στην ίδια ξαπλώστρα , με την ίδια ανάκατη ψυχή , με τα ίδια θλιμμένα μάτια να κοιτώ πέρα απο το άπειρο..ανήμπορη να κουνήσω , να μετρηθώ , να πάρω αποφάσεις.

Και έτσι, συνεχίζω να ζω σε ένα σώμα κούφιο, που συνεχίζει να περιφέρεται ανάμεσα στην φθορά και την αφθαρσία..ανίκανο να αισθανθεί...ερμητικά κλειστό να απολαύσει. Δεν υπάρχουν δάκρυα να ηρεμήσουν την ψυχή. Αυτή είναι η τιμωρία μου για την πληθώρα συναισθημάτων που με κατακλύζουν χρόνια τώρα. Είναι η συναισθηματική κενότητα το τίμημα μιας ζωής γεμάτης κύκλους και συνεχούς αναζήτησης. Είναι εκείνο το παιχνίδι που δεν το ξέρεις.. μα χύνεσαι μαζί με τους άλλους που γνωρίζουν , να συμμετέχεις κι εσύ και ελπίζεις να μάθεις παίζοντας. Όσο απολαυστική είναι η διάρκεια του παιχνιδιού , είσαι γεμάτος και ευτυχισμένος. Όσο ξεμένεις απο αντοχές το παιχνίδι αλλάζει μορφή και σε κουράζει, δεν σε γεμίζει πια και αναρωτιέσαι πως και πότε ξεκίνησαν όλα αυτά. Είσαι εσύ που επέλεξες να το ζήσεις ή δοκιμάστηκες κι εσύ στον κεντρικό ρόλο ενός έργου που ανεβάζει παραστάσεις και μοιάζει τόσο με την ίδια σου την ζωή που δεν ξεχωρίζεις πια...ποια η αλήθεια..ποιος ο σκοπός...και τι γίνεται μετά !

Να προλάβω να τα πω θέλω, να μην τα αναιρέσω , να μην προλάβουν πάλι και αλλάξουν σχήμα,χρώμα και φωνή. Ο,τι δεν μας νοιάζει γίνεται λέξεις ? Κι ότι μας τρομάζει ? Κρύβεται ?

Ξέχασα να με αγαπώ ! Έμαθα οτι άλλος πρέπει να το κάνει για μένα, μόνο έτσι νιώθεις πλήρης λένε..Χάθηκα στην διαδρομή, κάτι έψαχνα, κάτι μου έλειπε.Δεν ξέρω τι βρήκα τελικά. Συνάντησα πολλά, με μπέρδεψαν οι φωτεινές ταμπέλες, . Τρέχω τρέχω να προλάβω αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς. Βλέπω τον κόσμο να στροβιλίζεται εμπρός μου..Μοιάζει κωμωδία.. να κλαίς ή να γελάς ?

Θέλω να προλάβω να ζήσω όλα όσα δεν μπορώ να αντέξω...